Ο κίνδυνος είναι απολύτως πραγματικός!

Χωρίς μηχανισμούς διαφάνειας και διαχείρισης, το μεγαλύτερο μέρος του οφέλους μπορεί να καταλήξει σε λίγους γνωστούς ολιγάρχες. Αυτούς που ξέρουν να "δουλεύουν” ένα σύστημα που σχεδόν περιμένει από κάποιον να το "δουλέψει”. Αυτούς που κινούνται με άνεση στις εξαιρέσεις, στις ειδικές ρυθμίσεις, στους πρόθυμους μεσάζοντες και στην εθνική τέχνη του "τακτοποιείν”. 

Και τότε η εικόνα γίνεται εξοργιστική: λίγοι να μοιράζονται τον πλούτο, πολλοί να ακούνε γι’ αυτόν τον εθνικό πλούτο, και η κοινωνία να συνεχίζει να παλεύει με τα ίδια στενά όρια, την ίδια ανασφάλεια, την ίδια μηνιαία ασφυξία, χωρίς πραγματικό μερίδιο στην υπεραξία.

Το αέριο μπορεί να μας κάνει φτωχότερους αν παράγει περισσότερη προσδοκία από δομή. Αν κάθε πονηρούλης που ακούει τη λέξη "πλούτος", οργανώνεται με όρους μοιρασιάς πριν η χώρα οργανωθεί με όρους θεσμοθετημένης διαφάνειας.

Η Ελλάδα χρειάζεται τώρα κράτος αντάξιο των δυνητικών νέων προοπτικών της. Ρυθμιστική σταθερότητα. Διοικητική ταχύτητα. Θεσμική συνέπεια. Στρατηγική συνέχεια. Επιθετική διαφάνεια. Καθαρή λογοδοσία. Ένα πλαίσιο που να υπηρετεί το εθνικό συμφέρον σε βάθος δεκαετιών.

Εκεί βρίσκεται το αληθινό κοίτασμα.

Το αέριο προσφέρει απλώς την πρώτη ύλη. Η χώρα θα αποφασίσει αν θα την μετατρέψει σε θησαυρό ή σε άλλη μία αφορμή για ρεμούλα.

Πιο ωμά: έχουμε αρκετούς δισεκατομμυριούχους για χώρα δέκα εκατομμυρίων ή χρειαζόμαστε κι άλλους;

(capital.gr)

Πηγή: https://energypress.gr/