Δευτέρα 19 Αυγούστου 2019

Μα γιατί πρέπει να έχουμε παιδικές χαρές και Πνευματικό Κέντρο; Γράφει η Εύη Γκάλαβου

Μα γιατί πρέπει να έχουμε παιδικές χαρές και Πνευματικό Κέντρο; Γράφει η Εύη Γκάλαβου

Αλήθεια οι υπόλοιπες πόλεις πως αντιδρούν στις απαγορεύσεις; Μήπως είναι μεγαλύτεροι επαναστάτες; Ή μήπως υπομένουν καρτερικά τις αλλαγές;

Είμαστε εμείς εδώ για τέτοια;

Να, ορίστε, σφραγίστηκαν ορισμένες παιδικές χαρές ένα πρωινό και αργά το απόγευμα του ιδίου πρωινού ήταν γεμάτη, αυτή στο παλαιό πάρκο  με ευθύνη των ίδιων των γονιών και των κηδεμόνων των παιδιών. Ε, ναι, τα παιδιά είναι παιδιά μην το ξεχνάμε αλλά και οι μεγάλοι είναι μεγάλοι μην το ξεχνάμε. Τα παιδιά ζητάνε παιχνίδι, ζητάνε πάρκο σαν παιδιά λαχταράνε διασκέδαση και οι γονείς πρέπει είτε να υπακούσουν είτε να βρουν μια διαφορετική λύση.

Εδώ η Πτολεμαΐδα έχει μέσα της φλόγα, έχει… έχει.. πως το λένε αυτό που καίει τα σωθικά; Έχει φλόγα που σιγοκαίει τα σωθικά, είναι επαναστάτες που δεν λυγίζουν σε κάθε απαγόρευση που τους γίνεται, δεν σκύβουν το κεφάλι, διαμαρτύρονται, ναι! «Και που θα παίζουν τώρα τα παιδιά;» «Και προχθές που έπαιζαν εκεί δεν ήταν ακατάλληλες;» Αναρωτήθηκαν όσοι εισέβαλλαν βιαίως στο χώρο ξανά με εκείνη τη φλόγα που καίει τα σωθικά της επανάστασης, προτίμησαν να εμβολίσουν με ορμή την περιοχή, να κουρσέψουν τη γη που πατούσαν  το προηγούμενο αλλά και όλα τα προηγούμενα βράδια που έβλεπαν με γαλήνη τα παιδιά να διασκεδάζουν στις παιδικές χαρές.

Ποιος τους «κύκλους» αυτής της πόλης ετόλμησε και τάραξε και χαρακτήρισε ακατάλληλο….

Γιατί να έχει Πνευματικό Κέντρο, είμεθα τίποτις πνευματικοί; «Εμπρός αδέρφια» σκέφτηκαν κάποιοι και έπραξαν όπως έπραξαν στο κτίριο του πνευματικού κέντρου. Άλλωστε μπορεί να τους χαλάει την αισθητική. Μπορεί να μην τους αρέσει το μάρμαρο, να τους αρέσει η προηγούμενη εικόνα. Έσπασαν τα μάρμαρα αποκαλύφθηκε η κρυμμένη ομορφιά, η καταπιεσμένη αισθητική, η καταπιεσμένη παιδεία, η καταπιεσμένη ανεργία, η καταπιεσμένη και αδιέξοδη αγωνία της ΔΕΗ.

Μην τα βλέπετε έτσι όλα ελαφριά, πρέπει να σκύψετε και να κατανοήσετε τις ενέργειες, τη φευγαλέα σκέψη που δεν πρόλαβε να ωριμάσει μέσα στο μυαλό, που διαπερνά τους νευροδιαβιβαστές και τα χέρια που υπακούν στις εντολές του μυαλού.

Η πόλη είναι ελεύθερη, είναι αντιδραστική, θα μπορούσε κάλλιστα να ζήσει όπως ζούσε και πριν, τα παιδιά να παίζουν σε μια λακκούβα με χώματα χωρίς προστατευτικές οδηγίες και κανόνες τάχα προς όφελος των παιδιών και μάλιστα χωρίς πνευματικό κέντρο, θα μπορούσε εκεί απλά να υπάρχει ένα παραβάν και απλώς να παρακολουθούμε έξω στο ύπαιθρο θεατρικές παραστάσεις, διαλέξεις, μουσικές συναντήσεις… όταν ΘΑ γίνονται τέτοια σημαντικά πολιτιστικά δρώμενα.

 

Πόσο εύκολο είναι να τονίζουμε τις υποχρεώσεις των άλλων και να ξεχνάμε…

 

«Όλα με θλίβουν, μα πιο πολύ η πτώση της παιδείας.» Εύη Γκάλαβου